De trage stilte van een overbelast brein

13/11/2025 — 3 min. lezen

BURN-OUT — GEHEUGEN — KWETSBAARHEID TONEN

Er ging niets “fout” op één dag. Het gebeurde traag, bijna onmerkbaar: het afbrokkelen van mijn mentale helderheid.
Tot er enkel nog ruis was.

Een blog over de sluipende kant van burn-out en het verliezen van jezelf in je eigen hoofd.

Er zijn momenten waarop ik terugkijk en denk: wanneer is dit eigenlijk begonnen? Dat trage wegzakken van mijn geheugen, mijn concentratie, mijn vermogen om dingen te begrijpen. Ik dacht altijd dat dat iets van de laatste tijd was, maar eigenlijk sluipt het er al jaren in.

Ik herinner me nog hoe ik naast een collega zat, bezig met een technische uitleg. Ik hoorde hem praten, ik begreep elk woord, maar tegelijk… begreep ik niets. Mijn hoofd registreerde het gewoon niet. En ik voelde me dom. Terwijl ik wist dat ik dat niet was.

Nog geen tien jaar geleden haalde ik mijn bachelor met grote onderscheiding. Ik werkte toen vier dagen per week — inclusief een stage — en ging daarnaast nog één dag per week naar school. Wat een gemiddelde twintigjarige op vijf dagen deed, deed ik in één. En dat ging me goed af. En nu? Nu voelt het soms alsof ik een deel van mijn hersencapaciteit kwijt ben.

Achteraf zie ik hoe ik met de jaren allerlei trucjes begon te gebruiken om ermee om te gaan. Om mezelf staande te houden, om toch te kunnen functioneren, om niet te laten merken dat iets me moeite kostte. Zonder dat ik het echt doorhad, ging ik anders plannen, anders denken, gewoon om het vol te houden. Niet omdat ik iets wilde verbergen, maar omdat ik op dat moment niet beter wist.

Dat sloop in alle aspecten van mijn leven, zelfs in de dingen die ooit vanzelf gingen, zoals lezen. Ik las vroeger dikke boeken, moeilijke boeken, in het Nederlands en Engels. Dat werd langzaam eenvoudiger — young adult, lichte romans — tot zelfs dat niet meer ging.

In 2024 las ik bijna niets meer, zeker geen fictie. Mijn hoofd kon het gewoon niet aan. Maar ergens dit voorjaar begon er iets te kriebelen. Ik ging opnieuw naar de bibliotheek — voorzichtig, zonder verwachtingen. Begin april, denk ik. En op 26 mei had ik het eerste young adult-boek uitgelezen. Soms ging het vlot, soms moest ik het na twee zinnen weer wegleggen. Maar ik was zó fier dat het gelukt was.

Als je merkt dat je geheugen je in de steek laat, dat dingen trager gaan, wees dan mild voor jezelf. Misschien is het niet vergeetachtigheid, maar je brein dat gewoon te veel heeft gedragen.

"Achteraf zie ik hoe ik met de jaren allerlei trucjes begon te gebruiken
om ermee om te gaan."

Het tweede boek van diezelfde trilogie haalde ik daarna vol goede moed op… en toen lukte het weer niet. En dat was frustrerend, maar na een tijdje kon ik het aanvaarden. Want ik leerde, onder dwang van mijn eigen lichaam: herstel gaat niet in rechte lijnen. Soms lukt iets even, en dan weer niet. En dat zegt niets over falen, maar over het ritme waarin je brein weer leert vertrouwen.

Als ik nu terugkijk, denk ik: wow. Dit was niet plots. Dit was een langzaam instorten. En het confronterende is: er is lichamelijk waarschijnlijk niks “mis” met mij. Maar ergens onderweg is mijn brein misschien gewoon… overbelast geraakt.

Vol goede moed begon ik tijdens een reis aan boek 2... dat ik nooit uitgelezen heb.