Ik snap nog altijd niet hoe ik van september tot december ben doorgekomen.
Maar ik deed het.
Want sterk zijn – dat is wat ik geleerd heb.
En dus werd het normaal.
Overleven werd normaal.

Wat me in tussentijd overeind hield?
De gedachte aan Amerika.
In september en oktober was ik er opnieuw — daar waar ik ruimte voel en mijn lijf kan ademen.
Aan die uitgestrekte wegen, dat ademende landschap, de ruwe zachtheid die daar in de lucht hangt.
Amerika, dat me altijd doet herinneren aan wat vrijheid kán zijn — en aan wie ik zou kunnen worden.

Wat als het leven ineens van jou wordt?

24/07/2025 — 5 min. lezen

BURN-OUT — ZICHTBAARHEID — KWETSBAARHEID TONEN

Wat als ik jaren heb geleefd in een leven dat niet van mij was?
Maar het leven waarvan ik dacht dat het zo hoorde? Dat het moest?
Wat als alles dan ineens wegvalt?
Wat als je plots van overleven naar leven gaat — en ineens alle vrijheid krijgt,
om het helemaal op jouw manier te doen?
En wat als je dan keihard jezelf verliest?

Ik kijk in de spiegel.
Ik zie rimpeltjes. Vermoeidheid.
Ik zie de zwaarte die al maanden op me weegt.
Ik zie angst. Fragiliteit. Gebrokenheid.
Ik zie overlevingsdrang.
En ik vraag me af: wat nu?

Maar ik zie ook iets anders.
Een sprankeltje.
Een flikkering van levenslust.
En het gevoel: er is nog zóveel waarvoor ik hier wil zijn.

De laatste zes maanden waren f*cking hard.
Ik weet niet zo goed hoe ik hier terecht ben gekomen.
Misschien begon het ergens in 2021, toen ik voor het eerst tegen mezelf zei:
‘Het kan zo niet langer.’
Voor het eerst stapte ik richting hulp.
Dat had ik nooit eerder op die manier gedaan. Want ik kon alles wel alleen, dacht ik.

Laagje voor laagje begon ik dingen af te pellen.
Maskers. Jasjes. Rollen die ik speelde. Dingen die niet van mij waren.
Beschermingslagen. Trauma. Pijn.

En toen nam ik een beslissing: 2024 zou mijn jaar worden.
Ik ging terug leven. Ik zou vooruit gaan. Ik ging vliegen. Míjn leven leven.
Ik ging al die gekke plannen uitvoeren waar ik zo lang naar verlangd had.
Voor het eerst alleen op reis met de camper.
Dat ik alleen met het vliegtuig een ander continent aankon, dat had ik het jaar ervoor al bewezen.

Maar toen het ergste voorbij was, ging ik door.
Want dat is wat ik altijd deed. Doorgaan.
Ik dacht: dit kan ik wel.

Little did I know –
dat ik met kerst 2024 compleet onderuit zou gaan.
Mijn lijf zei: nu is het genoeg.
Geen uitvluchten meer. Geen trucjes. Geen doorgaan-op-karakter.
De dagen waren wazig, letterlijk en figuurlijk.
De tijd kroop en vloog tegelijkertijd.

Misschien herken je iets van jezelf in mijn verhaal. Misschien niet. Maar als je ooit het gevoel had dat je je leven op automatische piloot leefde — weet dan: je bent niet alleen. En terugkeren naar jezelf is altijd mogelijk. Ook als het traag gaat. Ook als je onderweg alles even kwijtraakt.

"Ik begon laagje voor laagje dingen af te pellen. Maskers, jasjes, beschermingslagen, trauma."

Tot 2022 leefde ik volgens een script dat nooit echt het mijne is geweest.
Altijd afgestemd op verwachtingen, op wat ‘hoorde’, op het idee van hoe een leven eruit moet zien.
Samen met het afpellen, kwam de ommekeer.

Er begon een ruil.
Een periode waarin alles begon af te brokkelen. Waarin ik laag na laag kwijtraakte — soms bewust, soms gewoon omdat het niet meer bleef plakken.
Een relatiebreuk.
Voor het eerst echt op mezelf teruggeworpen zijn: alleen wonen, zelf alles dragen, élke keuze, élke verantwoordelijkheid. Terwijl ik tegelijk nog probeerde te verwerken wat er kapot was gegaan.
En niet lang daarna — het overlijden van mijn ex-partner.
Die twee klappen hebben een diepe breuklijn blootgelegd. Iets in mij begon zich los te wrikken van hoe het altijd geweest was.
Ze dwongen me om stil te staan. Te rouwen.
En ergens, rond december 2023, voelde ik: er is iets in mij tot rust gekomen. Niet alles, maar wel iets wezenlijks.

Ik ging op zoek naar vervulling, naast mijn job.
Ik ging mezelf fysiek uitdagen. Groeien. Straffe dingen doen.
Ik ging mijn hart weer openstellen voor de liefde.
Ik ging daten. Mezelf laten zien.

En dat deed ik ook.
Ik werd zichtbaar.
En dat zette alles op scherp. Alsof mijn zenuwstelsel ineens geen schuilplek meer had. Alles kwam binnen. Alles raakte.

"Ik ging vliegen. Ik ging terug leven. Míjn leven leven."

"Mensen begonnen me écht te zien. En toen begon ik te voelen: ik ben lovable."

Mensen begonnen me écht te zien.
Ik voelde het ergens in januari al. Maar in juli 2024 werd het glashelder.
Zoveel oprechte verbindingen. Zoveel spiegels. Zoveel liefde.

En toen gebeurde er iets wat ik nooit had verwacht.
Ik begon te voelen: ik ben lovable.
Niet omdat ik iets doe. Niet omdat ik meedraai. Maar gewoon, omdat ik ben wie ik ben.

Dat besef kwam als een golf. Warm. Intiem. Maar ook zó overweldigend.
Mijn systeem kon het amper dragen.

Rond mijn 35e verjaardag, in augustus 2024, ging het licht uit.
Mijn lichaam deed niet meer mee.
Ik ben een maand lang ziek geweest.
De PDS-klachten die me al sinds 2017 vergezelden, namen de leiding. Mijn lijf trok me letterlijk en figuurlijk naar de grond — naar de rauwe kern van pijn en uitputting.

"Mijn lijf zei: nu is het genoeg. Geen uitvluchten meer. Geen doorgaan-op-karakter."

Ik heb zóveel lagen afgepeld. 27-en-nog-meer jasjes, maskers, beschermingen.
Ik sta ineens naakt in het leven.
Mensen kijken recht door me heen.
En ik? Ik heb geen idee wie ze dan zien.
Laat staan hoe ik hen moet toelaten om deze échte, onbeschermde versie van mij te leren kennen.

Ik ben hier, zonder laagjes. Zonder filter. En dat is even rauw als nieuw.

"Wat me overeind hield? Amerika. Daar waar ik ruimte voel en mijn lijf kan ademen."